Sunday, April 20, 2014

IKATLONG LINGGO NG PAGKABUHAY A


ANG DIYOS NA NAKIKISANGKOT


Normal lang malungkot kapag may nawalang isang minamahal sa buhay. Ang dalawang disipulo ay malungkot na nagluluksa pabalik sa Emmaus.

Normal lang masiphayo kapag ang pag-asa ay bumagsak. Umasa sila sa Panginoon Jesus at ngayong namatay Siya sa krus, sobra ang kanilang pangungulila.

Normal lang mailto kapag hindi mo inaasahan o naiintindihan ang mga pangyayari. Sa pagkalito, hindi tuloy nakilala ng dalawa kung sino ang kasabay nila sa lansangan.

Pero higit na normal para sa Diyos ang makialam, makiisa, makisangkot kapag ang mga anak Niya ay malungkot, nasiphayo at nalilito.  Sinamahan sila ng Panginoong Jesus dahil kailangan nila ng kasabay sa madilim na daang tinatahak. Humabol Siya sa daan upang maging suporta at inspirasyon nila.

Buong tiyagang inakay ng Panginoon Jesus ang dalawa upang makita nilang Siya ay nabuhay ngang muli, makapangyarihan at kapiling nila muli. Matiyaga Niyang ipinaliwanag ang Kasulatan. Matiyaga Niyang ipinagdiwang ang Hapunan na Kanyang itinatag.  Buhay Siya at hindi patay!

Ganito makitungo sa atin ang Diyos. Sumasabay SIya sa ating sakit at hirap araw-araw. Kasama Siya sa landas na madilim habang dinadala tayo sa liwanag. Sa Eukaristiya o Banal na Misa, dama natin ang Kanyang Salita at ang Kanyang Katawan at Dugo ay siya nating lakas.

Kung nalulungkot, nalilito at nawawalang pag-asa, lumapit kay Jesus, ang Diyos nating nakikisangkot sa lakbayin ng buhay. Kasama natin Siya sa Eukaristiya at sa Simbahan ngayon.

Tulad ng mga disipulo, magiging tagapagpahayag din tayoo na ang Diyos ay laging kapiling at tumutulong sa atin.  Tulad nila, maging kasangkapan tayo ng pagpapahayag na hindi nagpapabaya ang Diyos, na SIya ay nagpapagaling at nagtataas sa atin kapag tayo ay nasadlak.



THIRD SUNDAY OF EASTER A


OUR GOD INTERVENES



It is normal to feel sad specially if you have lost someone special. That was why the two disciples, who have become close to the Lord, were in serious mourning as they trek the road to Emmaus.

It is normal to feel disappointed when your hopes are dashed.  These two disciples pinned their hopes on Jesus and knowing that He was now dead, they felt desolate as they traced their way back home.

It is normal to be confused when you are faced with events you cannot understand. Our disciples did not know why things happened the way they did and what would happen next. Their confusion blinded them to the real identity of their newfound Companion on the road.

But it is even more normal for God to intervene when he sees his people falling into sadness, despair and confusion. The Lord Jesus joined them because He knew they needed a companion on the dark path they were walking.  Jesus caught up with them because He knew they needed someone to support and encourage them, to lift up their sagging spirits.

In His patience, the Lord Jesus leads His two friends to a gradual realization that in fact, He was now risen, alive and powerful, as He once promised. He patiently explained the fulfillment of the promises in Scripture. He patiently celebrated with them the sacred meal He established. It is then that the disciples regained their senses and recognized the presence of the Risen Lord. He is not dead, but is alive forever!

The Gospel today is a very powerful portrayal of how our God deals with us. He walks with us in our daily pains and difficulties. He joins us in our journey through the dark moments of life in order to lead us to the brightness of his promises and his presence. Today he walks with us in the Eucharist where, as before, he uncovers his Word before us and offers us the Bread of communion and presence.

When we are sad, confused or desolate let us be sensitive to our companion, our friend, the God who intervenes and enters into our journey.  He is here in the Eucharist as he is in his Body the Church community.  And as we discover him here, like the disciples, let us go forth in joy, proclaiming to others the God who comes to our aid.

Like them, let us be instruments of the proclamation that God does not abandon His people, that He comes to heal our wounds and lift up our spirits.


Wednesday, April 16, 2014

IKALAWANG LINGGO SA PASKO NG PAGKABUHAY - LINGGO NG DIVINE MERCY


KAPAYAPAAN SA GITNA NG AWA NG DIYOS



Sabihin mo sa natatakot: Peace!  Sabihin mo sa nalulungkot: Peace! Ibulong mo sa nagdurusa: Peace! Ihatid mo sa pagod at bugbog na: Peace!

Ito na ang pinakatamang mga salita, pinaka-nakalulugod na salita sa gitna ng mga pagsubok at kahirapan ng buhay. At ito ang mga pinaka-makapangyarihan at pinaka-banayad na salita ng Panginoong Jesukristo mula sa Kanyang Pagkabuhay. Ito rin ay mga epektibong salita dahil tuwing bibigkasin ni Jesus, nagdudulot ito ng kapahingahan at lakas ng loob.

Masdan mo kung paano bumalik ang saya sa mga apostol. Tingnan mo kung paano naliwanagan ang mga disipulo. Hayan si Tomas, na muling sumampalataya pagkatapos magduda. Ang kapayapaan ni Jesus ay epektibo, malakas at makapangyarihan.  Ang kapayapaan ni Jesus ay regalo Niya sa atin ngayong Easter, regalong kailangang kailangan nating marinig at maranasan.

Ano ang sikreto ng regalong ito ng kapayapaan? Kasi po, ito ay nagmumula sa puso, sa mahabaging puso ni Jesus. Narito si Jesus upang patawarin ang mga naduwag na alagad. Narito Siya upang sabihing kakampi Niya silang muli. Narito Siya upang akayin sila mula sa pagtatago patungo sa pagharap sa mundo na may galak.

May kapayapaan kapag alam nating awa ang ibibigay sa atin kaysa galit, kapatawaran kaysa paghusga, pagyakap bilang kapatid kaysa dayuhan o kaaway, kapag tinawag tayo upang hawakan ang katawan ni Jesus at damahin ang kanyang pulso na dumadaloy sa ating balat, ugat, puso at kaluluwa.

Ngayon ay Linggo ng Divine Mercy o Dakilang Awa ng Diyos.  An gating Diyos ay katarungan, oo, at pag-ibig, oo din. Subalit para sa ating mga makasalanan, Siya ay Awa – awa ng isang Ama, awa ng isang Kapatid, awa ng isang Kaibigan.

Ngayon din ang araw ng pagtatanghal sa dalawang bagong santo ng Simbahan, dalawang dating Santo Papa na nagpadama sa atin ng awa ng Diyos – si Pope John XXIII at si Pope John Paul II.  Salamat sa Diyos sa dalawang taong ito nG ating kasaysayan.

Hilingin natin na punuin tayo ng kapayapaan ngayon upang maging kasangkapan tayo ni Kristong Muling Nabuhay ng kanyang kapayapaan at pag-asa sa mundong naghihintay.



SECOND SUNDAY OF EASTER - DIVINE MERCY SUNDAY


PEACE IN MERCY



Say to the fearful: “Peace be with you.”  Say to the sorrowing: “Peace be with you.” Whisper to the suffering: “Peace be with you.”  Tell the battered and fatigued: “Peace be with you.” 

These are just the right words, the most comforting words in the midst of life’s trials and difficulties. And these are the powerful, gentle words of Jesus after the Resurrection.  These are also effective words, that once spoken by the Lord, they produce calmness and assurance.

Look at how the apostles are filled with joy. Notice how the disciples emerged into the light. See how Thomas himself regains his faith and surrenders his doubts to the winds.  The peace of Jesus is effective, strong and powerful.  The peace of Jesus is His gift at Easter, the gift we need most to hear and experience.

Why is the peace of Jesus powerful?  It is because it comes from his heart, his merciful heart. Jesus comes to forgive the apostles for their cowardice. Jesus assures His disciples that He is on their side. Jesus tells them it is all right to leave their hiding place and face the world with joy.

Peace happens when we know that we receive mercy instead of reprimand, when we are forgiven rather than judged, when we are treated as brothers and sisters rather than as outcast, when we are allowed to touch the body of Jesus and feel His pulse flow through our own skin, veins, hearts and souls.

Today, the Catholic Church celebrates the second Sunday of Easter as the Sunday of Divine Mercy.  God is love and God is justice, but when God meets us sinners, He is definitely mercy – the mercy of a Father, the mercy of a Brother, the mercy of a Friend. 

Today too, we join the heavenly rejoicing as we proclaim two new saints who made us feel the mercy of God despite their lofty stature and high position. Pope John XXIII was the humble, grandfatherly figure who brought the Church closer to the world.  Pope John Paul II was the unforgettable pope of our times who touched our hearts with enduring images of love and compassion. Now they are saints we venerate on the altars of the Church.

On this Sunday of Mercy, let us ask the Lord to fill us with His peace, at a time when troubles around us abound.  Let us ask the Risen Jesus to make us instruments of peace to the people who need to hear this message of hope and strength again.

Wednesday, April 9, 2014

MALIGAYANG PASKO NG PAGKABUHAY NI KRISTO 2014!


ANG ARAW NG SORPRESA NG DIYOS!



Tuwang tuwa ang mga anak kapag may surprise ang kanilang magulang. Sigaw nila ay “Wow!”  Sino ba sa atin ang ayaw ng nakakatuwang surprise?

Noong Biyernes, isang lalaking walang sala ang nabayubay sa krus.  Ang mga alagad ay nagtakbuhan sa takot sa mga kalaban. Ang kanyang Ina at mahal na alagad ay napilitang masdan ang pagbitiw ng kanyang huling hininga. Ang mga tagasunod niya ay nawalan ng pag-asa at kinabukasan. Sabado, parang tumigil ang pag-ikot ng mundo, at nabalot ng kalungkutan ang kapaligiran.

Pero, biglang lumitaw ang pinamalaking surprise ng Diyos. Si Jesus ay bumangon mula sa libingang kinasisidlan tungo sa bago at walang hanggang buhay. Narinig ng mga alagad ang pinaka-magandang salaysay ng buong kasaysayan – ang Panginoon ay totoo sa kanyang salita at siya ay tunay na makapangyarihan! Lumakas muli ang kanyang Ina at mahal na alagad. Ang mga tagasunod naman ay may pinanghahawakang mensahe na handa nang ipahayag. Ang Sabado pala ay hindi dead-end.  Ito pala ay tunnel na nag-uugnay sa maningning na susunod na araw, sa araw ng Panginoon. Wala nang iyakan, kundi Aleluya lamang, at ito ay dinig mula sa lupa hanggang kalangitan!

Ito ang araw ng pinakamalaking surprise sa lahat, kung kelan ang kamatayan ay nawasak na at bumalong ang kaluwalhatian ng Diyos sa buong mundo. Si Jesus ay buhay at ang ibig sabihin niyan ay seryoso ang Diyos sa pagmamahal sa ating lahat. Ang ibig sabihin nito ay ang krus, na kagamitan sa pagsunod sa Panginoon, ay ginawa nang simbolo ng buhay at pananampalataya. Ang ibig sabihin nito ay si Jesus ay buhay at kasama natin lagi sa paglalakbay at pagkakamit ng tagumpay na tulad ng kanyang tagumpay. Si Jesus ay may kapangyarihan sa buhay, nagbibigay buhay at nagbabago ng buhay.

Ang Pasko ng Pagkabuhay ang pinakamalaking surprise sa kasaysayan, na may dulot na pag-asa para sa lahat ng nagbubuhat ng krus sa buhay ngayon. Dahil ngayon, sigurado tayo na ang Diyos ay kakampi natin. Tulad ng bata, sigaw natin “wow” sa ating nasaksihan at pinaniniwalaan. Hindi lang ang krus ang ating koneksyon sa Panginoon. Ang Pagkabuhay ay mas matibay na koneksyon natin sa Anak ng Diyos na si Jesus!

Kung paanong marami tayong kwento ng Biyernes Santo, mas marami tayong kwento ng Pasko ng Pagkabuhay. Alalahanin natin paano tayo pinagaling ng Diyos, paano tayo nagkasundo ng mga kaalitan natin, paano tayo pinatawad at pinalaya, paano tayo patuloy na sinu-surprise ng Panginoon sa araw-araw.

Pasalamatan natin ang Panginoon sa Paskong ito, ang araw ng surprise niya sa atin na kanyang minamahal!  Maligayang Pasko po ng Pagkabuhay sa lahat!

HAPPY EASTER 2014!


THE BIGGEST SURPRISE OF ALL



When my niece and nephew were still small, I delighted in pulling surprises for them. It made me happy to see their round eyes, gaping faces and their excited shout of “Wow!”  Not only was I satisfied that I made their day.  I’m sure they too loved every playful and generous gesture from their uncle.  What person does not enjoy a good surprise from time to time?

On a Friday afternoon, people saw an innocent Man dying on the cross.  His disciples scattered in fear trying to save their skins.  His mother and dear friend were forced to behold him shed the last drop of his blood.  His followers felt their world crashing all around them, their hopes dashed, their future uncertain.  On Saturday, the world stood still, with everyone tired and disappointed. Everywhere was sadness.

Then God pulled the biggest surprise of all.  Jesus who lay dead on the sepulcher floor rose triumphantly from death to new and eternal life.  The disciples heard the most amazing story of all - their Master was true to his word and that he truly was powerful! His mother and dear disciple now regained all strength.  His followers, at first incredulous, now have a message to hold on to and to proclaim. Saturday was not a dead-end but a tunnel leading to the brilliant light of the next day, the day of the Lord. No more sadness but cries of Alleluia, heard from earth to heaven!

Today is the day of the greatest surprise, the day when death has been broken, when life flourished and the glory of the Lord shone on the whole world. Jesus is alive and that means God is seriously in love with his people.  This means that the cross, which is our means of following the Lord, is now transformed and made into a life-giving symbol of faith.  This means that Jesus is alive and forever stays with us to accompany us in achieving what he himself has attained.  Jesus has the power over life, gives life, and renews all life.

The Resurrection of Jesus is the biggest surprise in history, restoring hope to every man and woman who struggles with their experiences of the daily crosses they have to bear.  This mean that you and I are filled with the hope that God is forever on our side.  Like children we say “wow!” to what we witness and believe in.  Jesus’ experience of the cross is not our only link with him.  Jesus’ resurrection is an even greater connection we have with God’s Only Son.

Just as Good Friday was full of stories, so too Easter Sunday must be full of stories. Today we recall the story of how we conquered our fears.  Today we remember how God healed our wounds.  Today we retell how we reconciled with estranged loved ones. today we reminisce how we surrendered our sins and gained freedom.  We tell many stories of how God surprised us and continues to do so when we feel that we have reached the end.

Let us thank the Lord on this beautiful Easter day, the day of greatest surprise, the day when we marvel at how much we are loved by God!  Happy Easter to each and everyone!

Sunday, March 30, 2014

LINGGO NG PALASPAS - A


PRUSISYON NG KABABAANG-LOOB



Ang simula ng mga Mahal na Araw ay isang prusisyon ng mga palaspas. Ito ay masayang prusiyon dahil matagumpay si Jesus na sinalubong ng mga tao sa Jerusalem na may galak at pagtanggap. Narito na ang Hari na hinihintay ng lahat!

Pero para kay Jesus, ang prusisyon niya ay malayo sa pagkakaunawa ng mga tao. Ito ay prusisyon ng kababaang-loob. Hari siya, oo. Tagumpay siya, oo. Manlulupig siya, oo din! Subalit bilang Mesiyas, eto siya at dumarating na mababang-loob, nakasakay sa asno at hindi sa kabayo.

Prusisyon ito ng kababaang-loob para kay Jesus dahil sisikapin niyang hamunin ang pang-unawa ng mga tao tungkol sa Kaharian ng Diyos – hindi tungkol sa mga hari, giyera, kapangyarihan. Aakayin niya ang mga tao na padalisayin ang kanilang isip at puso at subukang lumakad sa pag-ibig, pagpapatawad, pagbabago at paglilingkod.  Siya ang unang pumasok at dito niya tayo nais dalhin at akayin.

Ang prusisyong ito din ay isang masakit na prusisyon para sa Panginoon. Sa dulo nito ay hindi trono ang naghihintay kundi krus ng kamatayan. Siguro takot din siya at nanginginig. Pero patuloy niyang tinahak ang prusisyong ito dahil kasama niya ang Diyos.

Mahilig tayo sa prusisyon ng palaspas pero kaya ba nating lumayo sa panglabas lamang at pumasok sa panloob na prusisyon ng puso?  Saang paraan tayo inaanyayahan ng Panginoon na lumakad ngayon sa kababaang-loob? Kailangan ba nating tanggapin ang ating kahinaan at pagkukulang upang maka-ugnay natin ang ating mga kapatid?

Saang paraan tayo hinahamon ng Panginoon na lumakad sa prusisyon ng sakit? Handa ba tayong dalhin ang gulo ng isip at puso, ang sakit ng katawan, ang bigat sa kaluluwa?  Medyo mahirap harapin ang maraming bagay subalit kapag pinasan natin ang krus, doon lamang tayo makakasumpong ng kapatawaran at paglaya.